به گزارش پایگاه خبری گفتمان دریا به نقل از گروه بین‌الملل مانا، رهبران صنعت دریایی معتقدند داده، هوش مصنوعی، اتوماسیون و اتصال سیستم‌ها در سال جدید باید به‌صورت یکپارچه و در مقیاس بزرگ با یکدیگر کار کنند.
به باور بسیاری از کارشناسان، سال ۲۰۲۶ سالی خواهد بود که دیجیتالی‌شدن صنعت دریایی دیگر جنبه اکتشافی نخواهد داشت، بلکه از نظر عملیاتی اجتناب‌ناپذیر می‌شود. برندگان این سال کسانی خواهند بود که هوش مبتنی بر داده را در ناوگان‌های خود مقیاس‌بندی کنند. فعالان حمل‌ونقل و صنایع دریایی با خودکارسازی گزارش‌دهی، به دستاوردهای قابل اندازه‌گیری در زمان آماده‌به‌کار، کارایی و کاهش انتشار گازهای گلخانه‌ای دست می‌یابند؛ آن هم نه از طریق انتقال‌های سنگین سرمایه‌ای، بلکه از مسیر تحول هوشمند و مبتنی بر نرم‌افزارهای نوین.
در حالی که نوسانات بازار حمل‌ونقل دریایی، عدم قطعیت سیاست‌ها و مقررات پراکنده همچنان در حال آزمودن تاب‌آوری این صنعت هستند، خوش‌بینی مشترکی وجود دارد که سال ۲۰۲۶ می‌تواند نقطه عطفی برای کشتیرانی باشد؛ سالی که در آن ابزارهای دیجیتال اثرات قابل اندازه‌گیری دارند، انتشار گازهای گلخانه‌ای کاهش می‌یابد، سفرهای دریایی ایمن‌تر می‌شوند و عملیات، قابل پیش‌بینی‌تر خواهد بود.
کارایی مبتنی بر هوش مصنوعی به‌عنوان فوری‌ترین اهرم صنعت ظهور کرده و در واقع پلی میان فشارهای نظارتی، افزایش هزینه‌های سوخت و کربن و جاه‌طلبی بلندمدت حمل‌ونقل بدون آلایندگی به شمار می‌آید. کارشناسان تأکید می‌کنند که فناوری باید عملیات را ساده‌تر کند، حجم کار خدمه را کاهش دهد و ایمنی را تقویت نماید، نه اینکه بر پیچیدگی‌ها بیفزاید.
به اعتقاد «جوی باسو»، مدیرعامل Smart Ship Hub، سال ۲۰۲۶ سال تقویت تغییر صنعت دریایی به سمت تصمیم‌گیری مبتنی بر داده، دیجیتالی‌سازی، افزایش تاب‌آوری عملیاتی و ایجاد چارچوب‌های مشارکتی است؛ چارچوب‌هایی که در آن مالکان، اپراتورها، اجاره‌کنندگان و بنادر، مدل‌های داده مشترک و سیستم‌های قابل تعامل را به اشتراک می‌گذارند.
کشتیرانی سبز
کارشناسان تأکید می‌کنند که گذار سبز دیگر مسئله‌ای مرتبط با اهداف و نیت‌ها نیست، بلکه به اجرا، اعتبار و مقیاس مربوط می‌شود. کربن‌زدایی اجتناب‌ناپذیر اما پیچیده است و نمی‌تواند در چارچوب‌های جزیره‌ای موفق شود.
پایداری باید در کل چرخه عمر کشتی، از طراحی و انتخاب سوخت گرفته تا عملیات واقعی، بهینه‌سازی دیجیتال و بازیافت مسئولانه، مورد توجه قرار گیرد. رویکردهای محدود و صرفاً مبتنی بر سوخت دیگر پاسخگو نیستند. در عوض، این گذار نیازمند مسیرهای انعطاف‌پذیری است که جاه‌طلبی اقلیمی را با قابلیت تجاری، ایمنی و واقعیت‌های عملیاتی متعادل کند.
«روهیت آگاروال»، مدیر Guideship Consulting Services، با اشاره به برنامه‌های پیش‌روی صنعت دریایی در سال جدید می‌گوید: ایجاد شفافیت و اعتماد در کل زنجیره تأمین و لجستیک و توجه مستمر به بازیافت کشتی باید ادامه یابد. ثبات و شفافیت در رعایت الزامات است که پیشرفت واقعی را تعریف می‌کند.
لازم‌الاجرا شدن کنوانسیون هنگ‌کنگ، جهت‌گیری جهانی روشنی به صنعت داده است. سال ۲۰۲۶ باید سالی باشد که فرهنگ رعایت الزامات تقویت شود، نظارت مبتنی بر داده بهبود یابد و هم‌زمان توجه به رفاه کارگران صنعت و خدمه کشتی‌ها و حفاظت از محیط زیست ادامه پیدا کند.
با افزایش فشارهای کربن‌زدایی، صنعت دریانوردی وارد دوره‌ای می‌شود که در آن رعایت الزامات، چرخه‌ای بودن و مدیریت مسئولانه پایان عمر کشتی‌ها به اندازه بهره‌وری عملیاتی اهمیت دارد. این صنعت به‌تدریج به این جمع‌بندی می‌رسد که پایداری یک هدف جانبی نیست، بلکه هسته اصلی رقابت‌پذیری بلندمدت است.
آموزش نیروی انسانی
کارشناسان دریایی تأکید می‌کنند که کشتیرانی پایدار بدون زندگی پایدار در دریا امکان‌پذیر نیست و زندگی پایدار نیز بدون آموزش نیروی انسانی تحقق نمی‌یابد.
در حوزه خدمه، از آموزش و توسعه رهبری گرفته تا دسترسی به مراقبت‌های بهداشتی، ارتباطات، شرایط کاری منصفانه و پاسخگویی شفاف، از اصولی‌ترین مواردی هستند که باید مورد توجه قرار گیرند.
در سراسر عملیات دریایی، ذی‌نفعان برای یک تغییر قاطع متحد شده‌اند. رفاه خدمه دیگر نباید به‌عنوان موضوعی ثانویه تلقی شود، بلکه باید به‌مثابه یک ضرورت ایمنی، تجاری و اخلاقی در نظر گرفته شود. اولویت‌های سال ۲۰۲۶ به‌طور مداوم به مضامین مشترکی اشاره دارند؛ از جمله فراتر رفتن از رویکردهای صرفاً انطباق‌محور و پرداختن جدی به خستگی و سلامت روان.
مرخصی در ساحل، ایمنی روانی و گنجاندن رفاه، کرامت و حقوق بشر در عملیات روزانه، چه در کشتی و چه در ساحل، از الزامات کلیدی این مسیر به شمار می‌آیند.
بدین‌ترتیب، صنعت کشتیرانی تنها زمانی واقعاً جذاب خواهد شد که نوآوری در خدمت انسان باشد، پایداری ریشه در واقعیت داشته باشد و جاه‌طلبی از مسیر همکاری دنبال شود. آینده این صنعت به همان اندازه که به کشتی‌ها و فناوری وابسته است، به ارزش‌ها نیز وابستگی دارد.
جذب و حفظ استعداد، اعتمادسازی و سرمایه‌گذاری بلندمدت به‌عنوان یکی از مهم‌ترین چالش‌ها و در عین حال بزرگ‌ترین فرصت‌های صنعت کشتیرانی مطرح شده‌اند. رهبران این حوزه تأکید می‌کنند که جذابیت این بخش صرفاً از طریق پیشرفت فناوری یا رعایت مقررات حاصل نمی‌شود، بلکه به میزان متقاعدکننده‌ای که هدف‌مندی، صداقت و مراقبت واقعی از نیروی انسانی خود را نشان می‌دهد، وابسته است.
ایمنی با انسان آغاز می‌شود. همان‌گونه که کارشناسان دریایی تأکید می‌کنند، ایمنی مبتنی بر اعتماد، شایستگی و اقدام جمعی، دریانوردان را در قلب عملیات دریایی به نیروهایی مقاوم و پایدار تبدیل می‌کند.
در نهایت، با نگاه صنعت دریانوردی به سال ۲۰۲۶، ایمنی نه به‌عنوان یک هدف مستقل، بلکه به‌مثابه مسئولیتی مشترک که توسط مردم، فرهنگ، فناوری و همکاری شکل می‌گیرد، نمایان می‌شود. دیدگاه ذی‌نفعان صنعت دریایی دیگر بر رویکردهای سرزنش‌محور، تفکر کوتاه‌مدت و صرفاً قانون‌محور استوار نیست، بلکه بر حرکت به سوی فرهنگی انسان‌محور و یادگیری‌محور در حوزه ایمنی تأکید دارد.
در پایان، اگر بخواهیم آرزوها و انتظارات دست‌اندرکاران و صاحبان صنعت دریایی را برای سال ۲۰۲۶ در قالب یک فهرست خلاصه کنیم، می‌توان این موارد را برشمرد: کشتیرانی سبزتر، هوشمندتر، نوآورانه‌تر، پایدارتر، ایمن‌تر و متکی بر نیروی انسانی ماهر.
منابع: Safety4SeaTradeWinds News- 

انتهای پیام/